|
Actualiteit
Meest gelezen
|
|
| Column |
 
Brieven en emo-politiek
09.03.2005 - Hebt u ook stilaan uw bekomst van de zaak Remmery? Niet dat het schrijven van dreigbrieven aan een weerloze vrouw van allochtone afkomst en haar autochtone werkgever geen ernstige of uiterst verderfelijke zaak zou zijn, maar ‘trop is trop’. Men moet zich maar eens afvragen of de massale en niet-aflatende media-aandacht de anonieme dader niet geeft waar hij op kickt en aanspoort nog even verder te doen.
Voorbarige conclusies
Naïma Amzil en Rik Van Nieuwenhuyse werden al ontvangen op het koninklijk paleis, met alle honneurs en de bijhorende camera’s. Unizo organiseerde een petitiecampagne. Afgelopen weekend kreeg mevrouw Amzil, voor wie wij alle respect hebben, de Brugse bisschop Roger Vangheluwe over de vloer. Die zegde haar zijn volle steun toe en riep de gelovigen op tot “verdraagzaamheid in de multiculturele samenleving”. De ministers van de Vlaamse regering huurden advertentieruimte af in de Vlaamse kranten voor een open brief waarin ze een dramatische oproep lanceren voor meer verdraagzaamheid. Dat klinkt allemaal mooi, maar het klinkt helaas ook wat te eenzijdig om echt geloofwaardig te zijn. Een beetje voorbarig ook allemaal, want het gerechtelijk onderzoek is nog volop aan de gang en er is tot op heden geen enkel bewijs dat het wérkelijk om racisme zou gaan. Sommige waarnemers – waaronder mevrouw Amzil zelf! – hebben in de pers trouwens het vermoeden uitgedrukt dat racisme mogelijk niet meer dan een verpakking is, waarachter de laffe dader zich verschuilt. Maar het lag voor de hand dat media en politiek deze kans niet zouden laten liggen.
Vlaams Belang onder vuur
Al decennia lang hebben de ‘weldenkenden’ in pers en politiek hun tanden stuk gebeten op het Vlaams Blok / Vlaams Belang. Er staat al vijfentwintig jaar geen maat op het succes van de partij en alle haat- en moddercampagnes bleven zonder resultaat in de stembus. Integendeel. Keer op keer moesten de traditionele partijen tot hun frustratie machteloos toezien hoe een deel van hun eigen achterban wegliep en zijn toevlucht zocht bij de gedoodverfde paria van het politieke landschap. Intussen zijn we de grootste partij van het land. Onze tegenstanders weten niet meer van welk hout pijlen maken. In die zin komt de zaak Remmery als een godsgeschenk uit de hemel vallen. Want, het Vlaams Belang, was dat niet die partij die voortdurend pleit voor een kordate aanpak van het vreemdelingenprobleem en het terugsturen van criminele vreemdelingen? En wat is er, zo wordt nu ten allen kante gesuggereerd, kordater dan een dreigbrief, al dan niet vergezeld van een kogel?
Wie heeft er belang bij de zaak Remmery? Niet het Vlaams Belang, zoveel is duidelijk. Het komt de traditionele partijen en de tegenstanders van het Vlaams Belang erg goed uit. Waar alle campagnes van Noël Slangen tegen onze partij jammerlijk mislukten, lijkt de briefschrijver wél te scoren. Je zou haast denken dat de reclamegoeroe van Verhofstadt er zelf achter zit, maar dat zal wel een perfide redenering zijn … Al blijft natuurlijk de nuchtere vaststelling: als het de bedoeling was om het Vlaams Belang in diskrediet te brengen, de opmars van de islam te bagatelliseren en het dragen van een hoofddoek als sympathiek voor te stellen, dan is de briefschrijver in zijn opzet geslaagd.
Islam ter discussie
Er mag terzake ook op gewezen worden dat de mysterieuze dreigbrieven pas opdoken na een reeks van fatale gebeurtenissen die de acute vraag op de voorgrond drongen of de islam wel te verzoenen is met onze Westerse waarden en normen en onze democratische samenleving: 11 september (New York en Washington), 11 maart (de bomaanslagen in Madrid), 2 november (de rituele slachting op Theo van Gogh in Amsterdam). Nadien werd SP.A-senator Mimount Bousakla door een tot de islam bekeerde Belg met de dood bedreigd omdat ze zich kritisch had uitgelaten over sommige geloofsgenoten en de werking van de moslimexecutieve. Alvast in het debat zat de islam in de hoek waar de klappen vielen. Het moet voor sommigen een opluchting zijn dat het debat nu weer de andere kant opgaat.
Handelt JR uit wraak en heeft hij zich laten inspireren door moslimextremisten? Gaat het echt om verfoeilijk racisme of om een gefrustreerde gek die om een of andere reden een persoonlijke rekening wil vereffenen met Naïma Amzil of haar werkgever? Hoe dan ook, het enige effect dat de auteur tot op heden heeft bereikt met zijn dreigbrieven, is een massale golf van sympathie voor zijn slachtoffers. De hele discussie over de problematische verstandhouding tussen islam en democratie is terug naar af en de traditionele partijen kunnen terug overgaan tot de orde van de dag, business as usual. Of was dàt net de bedoeling?
Hoofddoekjes
De zaak Remmery maakt elke kritische bedenking op de sluimerende opmars van de islamitische hoofddoek in ons land voortaan bij voorbaat verdacht. Nochtans was het niemand minder dan Patrick Dewael die het debat daarover enige tijd geleden lanceerde. Sommige journalisten waren er sinds de jongste verwikkelingen in de zaak Remmery als de kippen bij om te berichten over een vermeende “onenigheid aan de top van de partij” of zelfs te gewagen van “een bocht van 180 graden”. Niets van dat alles. Ons standpunt – en dat is ook dat van Filip Dewinter – is altijd geweest dat de hoofddoek een privé-zaak is. Zo zegt Filip in een interview van Het Laatste Nieuws op de vraag ‘Vindt u dat Rik Van Nieuwenhuyse zou moeten optreden tegen het dragen van een hoofddoek in zijn bedrijf’: “Ik zal de laatste zijn om mijn licht te laten schijnen over een zaak die alleen een werkgever en zijn personeel aangaat. Ik heb nooit een verbod geëist op hoofddoeken in bedrijven. Wel in de publieke sector (scholen en openbare instellingen). In Frankrijk en Turkije is zo’n verbod trouwens al van kracht.” Dat lijkt ons een duidelijk standpunt. Geen bocht en al zeker niet het standpunt van een rabiate racist.
De zaak van de hoofddoeken is een delicate kwestie. Waarbij nu alweer de indruk wordt gewekt alsof het maar om een onschuldig lapje stof zou gaan. ‘Iedereen heeft het recht om een hoofddoek te dragen’, liet koning Albert verstaan en de bisschop van Brugge is het daarmee eens. We herhalen wat we enige tijd geleden al op onze webstek schreven: jammer genoeg heeft niet iedereen het recht om er géén te dragen … In onze steden worden moslimmeisjes en –vrouwen bedreigd en geïntimideerd, voor hoer uitgescholden en bespuwd omdat ze geen hoofddoek dragen. In de voorsteden van Parijs worden meisjes die zich niet kleden volgens de code van de gemeenschap of de koran uitgeroepen tot loslopend wild en door jongerenbendes verkracht. Voor hen worden geen steunacties op het getouw gezet en ze worden ook niet uitgenodigd op het paleis …
‘Racisme’ in Vlaanderen?
“Je kan je afvragen in hoeverre meer dan twintig jaar zaaien van haat en angst, het op grote schaal verspreiden van racistische denkbeelden en ideeën, het eindeloos propageren van een mono-etnisch ideaalbeeld bepaalde labiele geesten op ideeën kan brengen”, schrijft Yves Desmet in De Morgen. Het is een publiek geheim dat de zelfverklaarde ‘kwaliteitskrant’ wel vaker erg creatief omspringt met de waarheid, om het zacht uit te drukken.
Helaas, we moeten Desmet ontgoochelen en zijn waanzinnige theorie doorprikken. Ondanks zijn karikatuur blijkt het met dat racisme in Vlaanderen best nog wel mee te vallen. Tussen haakjes: jammer dat de briefschrijvende Vlaamse ministers het foute beeld over het ‘onverdraagzame’ Vlaanderen nog versterken. Bij de Franstalige partijen klinkt dat als muziek in de oren. Maar terug naar onze goede vriend Yves Desmet. Ondanks, wat hij noemt ‘twintig jaar zaaien van haat en angst en het op grote schaal verspreiden van racistische denkbeelden en ideeën’, is ons land wat racistisch geweld betreft een oase van vrede en rust. Hier geen racistische aanslagen op straat tegen allochtone medeburgers, geen aanslagen tegen asielcentra en gelukkig maar. Na de moord op Theo van Gogh heeft onder andere Marion Van San er terecht op gewezen dat ons land verschoond blijft van etnisch geweld, juist “omdat het Vlaams Belang er is”. Omdat de kiezers een legale en democratische uitlaatklep hebben om hun ongenoegen over het gevoerde vreemdelingenbeleid te luchten en omdat ze geloven dat onze partij het politieke roer kan en zal omgooien. Als racistisch geweld of etnische zuivering echt de drijfveer en het doel van het Vlaams Belang zouden zijn, moet gezegd dat onze propagandadienst er niet veel van bakt …
Alle gekheid op een stokje. Racisme is géén of hoogstens een marginaal probleem in Vlaanderen. En als er al eens sprake is van racisme, is het nog maar zeer de vraag wie daar verantwoordelijk voor is. Het Vlaams Belang dat al jaren aandringt op een streng maar rechtvaardig vreemdelingenbeleid, of de traditionele partijen die jarenlang hun kop in het zand hebben gestoken voor de echte problemen? Partijen die nooit een doordacht integratiebeleid hebben gevoerd en die de foute indruk hebben gewekt dat vreemdelingen alleen maar rechten en geen plichten hebben. Partijen die vreemdelingen hebben geleerd hun slachtoffercultus te koesteren. Hoe vaak zeggen mensen ons niet wanhopig: ‘Mijnheer, ik ben echt geen racist, maar je zou het hier verdorie wel worden’ …
Echt racisme
Neen, de Vlaamse regering heeft er weer geen barst van begrepen. Vlaanderen is niét in de greep van het oprukkende racisme. Maar de Vlamingen hebben wel genoeg van de opgestoken vingertjes, de betutteling en de multiculturele knuffelpolitiek. Het is niet omdat één gek dreigbrieven schrijft dat het Vlaams Belang en 1 miljoen Vlaamse kiezers ongelijk zouden hebben. De dreigbrieven aan Näima pleiten de traditionele partijen ook niet vrij van het mislukte integratiebeleid.
“De mensen zijn boos omwille van het racisme”, zo schreef Eddy Daniëls raak in HR-square na de verkiezingen van 13 juni. Racisme, jawel. “Het racisme waarvan zij zich het slachtoffer weten, en dat uitgaat van overwegend Maghrebijnse jeugdbendes. De Vlamingen zijn het constante getreiter beu, van losgeslagen jongeren die zich onaantastbaar weten, want beschermd sinds Paula D’ Hondt hen tot principiële slachtoffers uitgeroepen heeft”.
Waar zat de koning, waar zat de Vlaamse regering, waar zat de hele allochtone gemeenschap toen Patrick Mombaerts door allochtone boefjes werd doodgeslagen? Waar zaten ze toen Christel De Jongh in Antwerpen door een allochtone overvaller met een mes werd doodgestoken? Wat belette hen toen en wat belet hen nu om hulde te brengen aan de slachtoffers van de dagelijkse straatterreur en allochtone boefjes op te roepen tot enig respect voor onze kinderen, onze vrouwen en onze bejaarden? Geef toe dat de verontwaardiging in politiek en media wat hol en hypocriet klinkt.
VB: Legitiem doelwit
Links is overigens bijzonder slecht geplaatst om ons - of wie dan ook - lessen in verdraagzaamheid te geven. Silvain Ephimenco, een in Nederland bekende publicist van Algerijnse afkomst, schrijft daarover in zijn boek ‘Het land van Theo van Gogh’ het volgende: “Omdat ze kost wat kost hun misrekeningen willen maskeren, proberen ze ons te doen geloven dat wij plots in een fascistoïde en bedreigde samenleving vertoeven, met alleen maar ‘rechtse’ onverdraagzaamheid en gewelddadigheid. Terwijl intolerantie en geweld, verbaal of fysiek, vooral van hun kant komen.” En, gaat Ephimenco raak verder: “Ik hoef niet meer dan nodig is het accent op de politico-sociologische identiteit van Volkert van der Graaf te leggen. Die man, evenals zijn kogels, waren hartstikke links en dat weet het hele land wel. Nee, als ik luister naar de verachting, de bedreigingen, de grove beschuldigingen die huidige politici (Ayaan Hirsi Ali, Geert Wilders e.a.) ten deel vallen, dan kan ik alleen maar concluderen dat ook die van links komen.”
De selectieve verontwaardiging in pers en politiek werd vorige week nog maar eens ontmaskerd toen de wagen van Filip Dewinter na een politiek debat in Leuven, door extreemlinkse fanatici flink werd verbouwd. Het even droge als kleine berichtje stond – als het al verscheen – ergens tussen de gebroken armen en benen in de krant. Geen ronkende titels op de voorpagina. En hebt u in de media of vanuit politieke hoek iets gehoord wat ook maar lijkt op een veroordeling van de feiten? Neen, algehele, oorverdovende stilte. Alleen Luc Van der Kelen had het lef en de politieke moed om de laffe aanval aan de kaak te stellen. Doodsbedreigingen tegen het Vlaams Belang zijn dagelijkse kost. Voor onze tegenstanders en de verslaggevers lijkt dat volstrekt normaal.
Zo wordt de indruk gewekt dat er aan de ene kant ongerechtvaardigd geweld bestaat (de anonieme brieven aan Amzil en haar werkgever) en aan de andere kant gerechtvaardigd geweld (bedreigingen en geweld tegenover leden en kopstukken van het Vlaams Belang). Het lijkt erop of het Vlaams Belang een “legitiem doelwit” is. Want ja, die ‘extremisten’ hebben het toch zelf gezocht, niet? Net zoals Pim Fortuyn het zelf had gezocht en Theo van Gogh het zelf had gezocht …
Misschien moeten Yves Desmet, Karel De Gucht, Guy Verhofstadt en tutti quanti daar eens aan denken als zij weer driftig etiketten en troetelnamen over ons uitstrooien als daar zijn: ‘extremisten’, ‘anti-democraten’, ‘rascisten’, ‘fascisten’, ‘nazi’s’ en meer van dat fraais. Silvain Ephimenco waarschuwt voor die oorlogsretoriek: “Als je maar genoeg herhaalt dat je tegenstander in het debat een hitleriaanse nazi is, misschien dat er dan iemand van het kaliber Volkert van der Graaf op het idee komt om zijn P.38 vanonder de mottenballen te halen.” Als linkse extremisten ervoor zorgen dat er straks bloed vloeit in Vlaanderen, wedden dat Desmet en De Gucht dan zullen doen of hun neus bloedt? Wedden dat ze dan hun handen in onschuld zullen wassen?
Frank Vanhecke
voorzitter@vlaamsbelang.org
|
|
Start
Fr En De 21 november 2008 · 15.38u
