|
Actualiteit
Meest gelezen
|
|
| Column |
 
Operatie ‘Red Belgie’
21.03.2007 - Eigenlijk is dit land klinisch dood, maar er worden nog altijd – en de laatste tijd meer dan ooit – krampachtige pogingen ondernomen om België te reanimeren. Dat gaat dan van elektroshocks zoals het nepjournaal van de RTBf waarin Vlaamse onafhankelijkheid wordt voorgesteld als de Belgische ‘Götterdämmerung’, de ultieme nachtmerrie, de terugkeer naar de duistere middeleeuwen; tot dwaze voorstellen zoals de invoering van één grote, unitaire kieskring of het opzetten van tweetalig onderwijs, te beginnen rond de taalgrens en straks in heel Vlaanderen.
VLD: géén separatisme
Bart Somers zette bij het groots opgezette mediacircus rond het omdopen van VLD tot ‘Open VLD’ de krijtlijnen uit voor een nieuwe (paarse) regering. “We hebben drie breekpunten: géén belastingverhoging (hahaha), géén separatisme en géén terugschroeven van de ‘ethische verworvenheden’ (gedoogbeleid voor softdrugs, homohuwelijk en –adoptie, de lakse euthanasiewet)”. Maar het was toch vooral de onverholen aanval tegen het ‘separatisme’ die opviel. Een ontgoochelde Annemie Van de Casteele (ex-Volksunie) waarschuwde tevergeefs dat de VLD met dat standpunt het imago dreigt te krijgen van “de laatste unitaristen”.
Inderdaad. Sinds Bart Somers het Vlaamse Volksunie-jasje inruilde voor het blauwe jasje van de VLD en heeft mogen proeven van de Belgische macht, heeft hij zijn verleden als Vlaams-nationalist met zichtbare afkeer van zich afgeschud. En de tijd dat Guy Verhofstadt in zijn Burgermanifesten nog zwaar uithaalde naar het Belgische immobilisme en “de Belgische ziekte” ligt ook al ver achter ons. Op aangeven van de alom aanwezige Noël Slangen werpt Verhofstadt zich vandaag op als ‘de grote verzoener’, de politieke Messias, de redder van het vaderland.
Daarmee zet hij zich ook handig af tegen de CD&V, die gewrongen zit tussen de unitair-Belgische vakbondsvleugel van het ACW en de Vlaamsgezinde vleugel van kartelpartner
N-VA. Verhofstadt weet dan ook verdomd goed dat hij met zijn aanval mikt op de achilleshiel van het kartel.
CD&V buigt nu al
Het is een merkwaardige vaststelling: de VLD die in peilingen nog altijd rond een schamele 17% schommelt, heeft de CD&V – in de peilingen steevast goed voor 30% - in de hoek gedrumd. Een hoek waar CD&V niet graag zit.
In plaats van de tegenaanval in te zetten, droop de partij meteen als een geslagen hond af, jankend en met de staart tussen de benen. “Nee hoor, als wij in de regering stappen gaan we niét raken aan de ethische wetten van paars”, liet Pieter De Crem weten in een interview met Dag Allemaal. De VLD had amper een schot voor de boeg gelost of De Crem, de man die graag voorgesteld wordt als de ‘rechtse rakker’ of het geweten van de CD&V, hees prompt de witte vlag. ‘We vinden die wetten maar niks, maar we gaan er niks aan doen’. Bedankt, meneer De Crem, voor de duidelijkheid. Zo weet de kiezer in Vlaanderen waar hij aan toe is. Of je nu VLD of CD&V stemt, het doet er niet toe, alles blijft zoals het was.
Dat mag ook blijken uit het potje paniekvoetbal dat de partij weggaf na de VLD-aanval tegen het separatisme. In plaats van de VLD frontaal aan te vallen en neer te zetten als de marionet van Elio Di Rupo en de PS, vluchtte CD&V weg van zijn eigen Vlaamse schaduw. De partij trok zich met de kopstukken en oude krokodillen als Wilfried Martens en Jean-Luc Dehaene terug voor geheim overleg over de partijkoers. Dat de partij daarvoor haar tenten ging opslaan in ‘Hotel Leopold’, mag symbool staan voor haar hondse trouw aan het Belgische regime en voor het feit dat de CD&V nog altijd achter de politieke realiteit aanholt. Nog voor de haan driemaal kraaide werd Vlaanderen naar aloude CVP-traditie verraden. Nee hoor, wij zijn géén separatisten, klonk het in koor. Met tremolo’s van verontwaardiging en Belgische uitroeptekens. En er komen nog meer tricolore geluiden uit de onderbuik van CD&V.
Monarchie onaantastbaar
CD&V liet zopas verstaan niet te willen tornen aan de rol van de monarchie. Merkwaardig, stelt Peter De Backer vast (Het Nieuwsblad, 16.03.07). “Het valt des te meer op dat uitgerekend Yves Leterme – zonder twijfel het CD&V-boegbeeld op 10 juni – er niet langer het nut van inziet om de koning te degraderen tot een man die af en toe een plechtige toespraak mag houden of een lintje mag doorknippen.”
Merkwaardig ook na een lange reeks van incidenten rond de kroon: de uitval van prins Filip naar het Vlaams Belang en later naar journalisten die wat onvriendelijke dingen over hem hadden gezegd en geschreven. De uitval van koning Albert naar het echte en ‘omfloerste’ separatisme. De fraudezaak rond marinegeld en de villa van prins Laurent. En ‘last but not least’ de heibel tussen prinses Astrid en het Vlaamse Rode Kruis.
Terwijl zowat iedereen het er nu over eens is dat de rol van de monarchie maar beter beperkt kan worden tot een louter protocollaire instelling, pleit CD&V voor de status quo. Je moet het toch maar doen! “Het argument om de koninklijke functie te reduceren tot een louter ceremoniële liggen nochtans voor de hand”, schrijft Peter De Backer. “Het is niet democratisch om iemand politieke macht toe te kennen louter en alleen op basis van afstamming.” Maar dat zal CD&V worst wezen. Uitgerekend op een moment dat uit alle peilingen blijkt dat het maatschappelijke draagvlak voor de clan van Saksen-Coburg afbrokkelt in Vlaanderen en de ‘koning der Belgen’ steeds meer gezien wordt als koning der Walen, trekt Leterme de royalistische en Belgische kaart. Peter De Backer: “De N-VA wou enthousiast aan de koninklijke functie morrelen. Dat zijn kartelpartner die plannen nu al opbergt, zal Bart De Wever geen plezier doen”…
En dan zegt iemand als Frieda Brepoels in de krant: “Ik kan niet geloven dat CD&V straks haar Vlaamse principes opoffert voor wat ministerportefeuilles”. Nou, hoe naïef kan je zijn?
Arme N-VA. Arme N-VA-kiezer vooral. Maar laten we de tragiek van de N-VA maar bewaren voor een andere keer…
CD&V en VLD: één pot nat
Sommige journalisten schrijven vol afschuw dat de politiek en de publieke opinie worden opgejaagd door een “Vlaams opbod”. Ach, was het maar waar. Bizar, maar het tegendeel is het geval. Er is vandaag een ‘Belgisch opbod’ in pers en politiek. Het regent pleidooien voor het voortbestaan van België, voor het afbouwen van vermeende ‘clichés’ en ‘vooroordelen’, voor het herstel van het wederzijdse (?) vertrouwen en voor de restauratie van unitaire structuren, kieskringen en overlegorganen.
Politici werken zich de naad uit de broek om het etiket van “beste Belg” op te eisen. Het ‘neen aan het separatisme’ van Leterme en zijn opmerkelijke steun aan de Belgische kroon kaderen in die politieke strategie.
Voor wie het nog niet door zou hebben: de Belgische realiteit is dat niet de Vlaamse kiezer, maar de Parti Socialiste bepaalt wie straks eerste minister wordt in dit land. In ruil voor het Belgische premierschap zijn Leterme en Verhofstadt bereid hun lijf en ziel te verkopen als een goedkope hoer. De pooiers van de PS kunnen hun pret niet op bij zoveel Vlaamse dommigheid.
Leterme doet dus flink zijn best, maar of het zal volstaan om Verhofstadt op dat domein af te troeven? De kans is klein. Verhofstadt was de enige Vlaamse politicus die in het RTBf-programma ‘wat willen de Vlamingen’ bewust Frans sprak. Een gebaar waarmee hij nadrukkelijk hengelde naar de steun van de Franstaligen. Niet dat dit echt nodig was, want die steun heeft hij al. Luister maar naar wat Franstalige politieke zwaargewichten over Verhofstadt zeggen. Louis Michel (MR): “Ik hoor dat men de MR verwijt dat zij zich te dicht in de buurt van Guy Verhofstadt opstelt. Maar ik zou graag eens hebben dat men één enkele maatregel opsomt, die Verhofstadt genomen heeft tégen de belangen van de Franstaligen”…
Alstublieft, zo hoort u het nog eens ‘uit onverdachte bron’. Of: als Verhofstadt de communautaire passie preekt, Vlaamse boer let op uw ganzen! Triomfantelijke steun en onvoorwaardelijke liefde krijgt Verhofstadt ook vanuit de hoek van de Parti Socialiste. “Avec Guy Verhofstadt, c’est génial!”, laat Laurette Onkelinx weten. “Génial!” Dat zal wel. Voor de Franstaligen, maar niet voor Vlaanderen…
Verhofstadt en Paars moeten weg, zoveel is duidelijk. Maar wat is het alternatief? CD&V? Yves Leterme? Vergeet het maar! Leterme houdt vast aan België, de kroon en het cordon. En dus krijgt u na 10 juni mogelijk nog meer van hetzelfde: oude wijn in nieuwe, Belgische zakken. In wezen verandert er niks. Aan de koning, de Belgische blokkeringen, en de macht van de Parti Socialiste wordt niet geraakt. De situatie in de schoot van het Belgische Rode Kruis is België in een notendop. De Franstaligen gooien het geld over de balk en de hardwerkende Vlamingen moeten braaf de gaten in de begroting dichtrijden. Dat is zo met Verhofstadt en dat wordt straks met Leterme heus niet anders. De Vlaamse kiezer heeft dus maar één écht alternatief: het Vlaams Belang. Maar, dat had u al begrepen.
Frank Vanhecke
voorzitter@vlaamsbelang.org
|
|
Start
Fr En De 21 november 2008 · 09.48u
