|
Actualiteit
Meest gelezen
|
|
| Column |
 
VLD pleegt zelfmoord
20.12.2004 - Op 12 december werd ik verkozen tot voorzitter van het Vlaams Belang. Ik ben ontzettend blij met het geschonken vertrouwen. Maar ik ben mij ook bewust van de zware taak en de verantwoordelijkheid. Op 13 juni stemden 1 miljoen Vlamingen voor het Vlaams Blok. Na de veroordeling door het Hof van Cassatie is het onze plicht om al die kiezers, onze leden en sympathisanten aan boord te houden en het Vlaams Belang nog sterker te maken, nog verder uit te bouwen tot dé politieke factor in Vlaanderen. Alleen het Vlaams Belang is immers in staat om weerwerk te bieden aan de almacht van de Parti Socialiste en te zorgen voor de politieke ommekeer. Samen kunnen wij die ambitie waarmaken.
Van de voorzittersverkiezingen bij het Vlaams Belang naar die bij de VLD is maar een kleine sprong. U vergeeft mij dit opstapje wel, maar waar ik het over wou hebben is de politieke toekomst van de VLD. En die is hoogst onzeker, om het zacht uit te drukken. Of zoals een commentator na 13 juni schreef: “Vandaag is het Vlaams Belang de brede volkspartij die de CD&V ooit geweest is en de VLD zo graag wou worden”. Dat de VLD dat niét werd, hebben ze alleen maar aan zichzelf te danken. Aan de grenzeloze arrogantie van ‘de Melsenstraat’ - het hoofdkwartier van de VLD - en aan de egotripperij van de heilige drievuldigheid: Verhofstadt, De Gucht en Dewael.
Somers en Dedecker
De voorzittersverkiezingen bij de VLD zijn bijna uitgedraaid op een debacle. Bart Somers, de gedoodverfde favoriet van de partijtop en door zowat alle commentatoren bestempeld als de buikspreekpop van Guy Verhofstadt, haalde het met de hakken over de sloot. Tenminste, zo leek het. In werkelijkheid kwam er enig creatief rekenwerk aan te pas om een splijtende tweede stemronde af te wenden. De ongeldige stemmen én de stemmen voor Hugo Coveliers – die zich in laatste instantie had teruggetrokken maar wiens naam nog op de kiesbrieven stond – werden niet meegeteld. Zodat de waarschuwing van Coveliers aan het adres van zijn maat Jean-Marie Dedecker: “je zal niet alleen de verkiezingen moeten winnen, maar ook de telling,” een wel erg wrange nasmaak krijgt. In feite kreeg Bart Somers, de altijd ‘bescheiden’ wonderboy uit Mechelen, dus niet eens 50% van de stemmen. Somers glunderde wel op het scherm, maar dat was maar schijn, neem dat maar van ons aan.
De ijzersterke score van Jean-Marie Dedecker - die tegen het hele partijestablishment in - bijna 40 % van de stemmende VLD-leden achter zich kreeg, moet in de partijtop als een koude douche zijn aangekomen. Hét strijdpunt waarmee Dedecker zich opwierp als uitdager van de partijtop was immers zijn belofte om een ledenreferendum te organiseren over het dwaze cordon sanitaire tegen het Vlaams Belang. Een standpunt dat overigens gedeeld werd door álle andere kandidaten, op Bart Somers na. Meer dan vijftig procent van de stemmende leden sprak zich bij de voorzittersverkiezingen dus uit voor het begraven van het cordon sanitaire.
‘Fascisten’
Dedecker en met hem zeer vele VLD-leden en kiezers beseffen maar al te goed dat de VLD zélf gegijzeld wordt door de politieke schutkring rond het Vlaams Belang. Het verplicht hen tot een schijnhuwelijk met de socialisten én tot het weerloos slikken van elk dictaat van de Parti Socialiste. Van de snel-Belg-wet en de regularisatie van illegalen, tot het beruchte vreemdelingenstemrecht. Van de Francorchampswet tot de wapenwet. Het weerloos slikken ook van elk Waals veto: tegen het beëindigen van de miljardenstroom van Vlaanderen naar Wallonië, tegen de splitsing van de sociale zekerheid, tegen de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde … en ga zo maar door.
U herinnert zich ongetwijfeld nog het weinig verheffende schouwspel rond dat vreemdelingenstemrecht dat ons door de Franstalige socialisten – met medeplichtigheid van Steve Stevaert – door de strot werd geramd. Op vraag van Elio Di Rupo werd Hugo Coveliers aan de dijk gezet als fractieleider in de Senaat. En toen Karel De Gucht openlijk suggereerde dat de Vlamingen desnoods maar hun meerderheid in het parlement moesten gebruiken om de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde af te dwingen, tegen de uitdrukkelijke wens van de Franstaligen in – want die hadden inzake het vreemdelingenstemrecht immers ook geen rekening gehouden met de Vlaamse weerstand – vloog stout Kareltje De Gucht in de hoek …
Sindsdien ging het in het blauwe fabriekje van kwaad naar erger. De Gucht laat geen kans onbenut om Coveliers te schofferen. Waarop de eeuwige rebel spijkerhard terugslaat. Coveliers heeft genoeg van het cordon sanitaire en liet in een interview verstaan dat hij zich niet kon voorstellen dat er in Wallonië een politieke schutkring rond de Parti Socialiste zou liggen. “Maar het Vlaams Blok is toch veroordeeld,” probeerde de journalist van dienst nog.
Zodat Coveliers de bal maar hoefde in te trappen. “Ach, ik ken bij de PS ook wel wat mensen die veroordeeld zijn” … De Gucht was – zoals dat heet – ‘not amused’. Om van Di Rupo nog maar te zwijgen.
De Gucht en Verhofstadt zijn zich terdege bewust van het gevaar en hebben opnieuw de frontale aanval ingezet. “De leiders van het Vlaams Belang zijn fascisten,” aldus Karel de Grote uit Berlare. “Dewinter is een fascist,” aldus Guy de Leugenaar. Bij gebrek aan argumenten worden de oude troetelnamen nog eens van tussen de mottenballen gehaald en opgepoetst. Maar het zal wel voor iedereen duidelijk zijn dat de scheldtirade vooral bedoeld is voor eigen rangen. Om de interne verdeeldheid te verdoezelen en de troepen weer op één lijn te krijgen, grijpt de partijtop naar het oude recept van de externe vijand. Het Vlaams Belang als publieke vijand en ultieme zondebok. Het gebulder van de zware kanonnen moet VLD-mandatarissen die luidop of in stilte dromen van een mogelijke samenwerking met het Vlaams Belang afschrikken. In elke oorlog sneuvelen nogal wat soldaten door wat men ‘friendly fire’ noemt, geschut van de eigen troepen. Doorgaans is dat het gevolg van een spijtige samenloop van omstandigheden, maar als enkele VLD-ers morgen de brug oversteken, zullen het geen toevalstreffers zijn …
Turkije
Nog niet zolang geleden, noemde Helmut Schmidt, een levende legende van de Duitse socialisten, het ‘een vergissing’ zoveel mensen uit ‘verschillende culturen’ naar hier te halen.
Het berouw komt na de zonde en rijkelijk laat. Maar wie dacht dat onze politici zouden leren uit hun fouten, vergist zich. Zopas werd tijdens een Europese top beslist om onderhandelingen te beginnen met Turkije over de toetreding tot de Europese Unie. Als die toetreding er komt, wordt dat zonder twijfel de zoveelste historische vergissing.
Het ziet er naar uit dat de VLD niet veel geleerd heeft uit het vreemdelingenstemrecht. Zowel Guy Verhofstadt als Karel De Gucht hebben zich opgeworpen als fanatieke voorstanders van de Turkse toetreding. Ons verzet tegen die toetreding heeft – laat dat duidelijk zijn – niets met racisme te maken, maar alles met gezond verstand. Turkije behoort geografisch, cultureel en historisch niét tot Europa. Zo simpel is dat. Als Europa zijn deuren openzet voor een niet-Europees land als Turkije, wat belet Marokko of Tunesië dan nog om straks ook een aanvraag in te dienen? Dat is geen dwaze fictie. Woordvoerders van de Parti Socialiste en Louis Michel hebben al laten verstaan dat zij voorstander zijn van zo’n scenario.
De mogelijke toetreding van Turkije wordt een ramp, het binnenhalen van het paard van Troje. Critici voorspellen – terecht - een financiële catastrofe én een politieke machtsgreep, want Turkije wordt straks het grootste land van Europa met de meeste stemmen en het meeste gewicht in het Europese Parlement. Daarnaast dreigt een nieuwe, massale immigratiegolf. Volgens een recente opiniepeiling in Turkije wil maar liefst 1 op 3 Turken naar onze contreien verhuizen als de toetreding een feit is. Maar, Verhofstadt en De Gucht blijven vrolijk kakelen dat een Turkse toetreding ‘in ons belang’ is … Dat zal wel.
‘Door Turkije binnen te halen, stoppen we de fundamentalisten,’ aldus Verhofstadt en De Gucht. Of nog: ‘Het feit dat ze lid willen worden van de Europese Unie betekent dat ze onze Westerse waarden en normen willen overnemen’. Wat een onzin. Het klinkt een beetje als het sprookje dat aan de basis ligt van het paars-groene gedoogbeleid voor drugs. Om het druggebruik af te remmen, laten we het gewoon toe. Of zoals met de regularisatie: om de toestroom van illegalen te stoppen, regulariseren we die toch gewoon. Of zoals met de beruchte snel-Belg-wet: ‘het feit dat ze Belg willen worden, is toch het bewijs dat ze willen integreren’ … Niet dan?
Arrogantie van de macht
Wat die fameuze snel-Belg-wet betreft: iedereen geeft intussen toe dat het een draak van een wet is, die dringend moet herzien en weer verstrengd worden. Maar of het zo ver komt is hoogst twijfelachtig. Ook Steve Stevaert is nu voor een aanpassing, maar “dat mag het voortbestaan van de regering niet in gevaar brengen” … Tja, dan weet je wel hoe laat het is.
De Parti Socialiste is tégen zo’n aanpassing omdat ze er een middel in zien om aan de lopende band PS-kiezers mee te maken.
Dezelfde rekensom gaat ook op voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Alle Vlaamse partijen zijn voor een splitsing, maar ‘dat mag het voortbestaan van de regering niet in gevaar brengen’. Want niemand wil nieuwe verkiezingen. En dus zal de splitsing er niet ‘onverwijld’ komen. Politici in de Wetstraat laten zich door opiniemakers trouwens graag aanpraten dat ‘de mensen daar niet wakker van liggen’. Welnu, we geven u op een briefje dat ze wel eens bedrogen zouden kunnen uitkomen bij de volgende verkiezingen. Want het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde vult de waslijst aan van gebroken beloftes en schaamteloze knievallen voor de eisen van de Franstaligen. Wie gelooft dat de Vlaamse kiezer dat blijft pikken, maakt zichzelf wat wijs.
In hun literaire ontboezemingen en in interviews bewijst de VLD-top graag lippendienst aan het referendum. Maar als het er op aankomt, zijn ze wel tegen. Geen referendum over het vreemdelingenstemrecht. Geen referendum over de toetreding van Turkije tot de EU.
Geen ledenreferendum over het cordon sanitaire. “Waarom zouden we dat doen?”, aldus Vincent van Quickenborne in een interview met P-magazine. “We weten wat de uitkomst zal zijn. De meerderheid van onze leden is tégen het cordon en voor samenwerking met het Vlaams Belang.” … En Bartje Somers voorspelde wat er dan gebeurt: “Dan zijn Verhofstadt, Dewael en De Gucht weg” …
Waarop Jean-Marie Dedecker cynisch opmerkte dat de VLD-top de leden moet volgen en niet omgekeerd. Dat Verhofstadt, Dewael en De Gucht de belangen van de VLD moeten dienen en dat de partij er niet is om de belangen van Guy, Patrick en Karel te dienen …
Daar wringt de blauwe schoen. De VLD regeert zich kapot, gaat ten onder aan compromissen en blinde machtswellust. Verhofstadt, Dewael en De Gucht voeren alleen nog politiek om hun eigen grenzeloze ambities waar te maken. Voor hun eigen politieke carrière én hun portefeuille. Dat ze daarmee de VLD langzaam maar zeker om zeep helpen, zal hen worst wezen. Ze hebben voor de macht gekozen en al te vaak tégen het volk. Daarom kwam het vreemdelingenstemrecht er, tegen de wil van het volk in. Daarom steunen ze de toetreding van Turkije, tegen de wil van het volk in. En daarom houden ze vast aan het cordon sanitaire, tegen de wil van het volk in.
Maar wie doof blijft voor de wil van het volk en wie keer op keer het volk de rug toekeert, moet niet verbaasd zijn dat het volk in de stembus de middenvinger opsteekt naar de partij of het politieke establishment. De VLD heeft nog wat ministers, maar als ze op de ingeslagen weg verder gaan, hebben ze straks geen kiezers meer. Het VLD-schip wordt gekaapt door Verhofstadt, Dewael en De Gucht. Ze moeten dus niet komen janken als steeds meer passagiers overboord springen. Nu ja, bij ons zijn die ex-VLD-kiezers welkom. En wij zullen ze niét bedriegen.
Frank Vanhecke
voorzitter@vlaamsbelang.org
|
|
Start
Fr En De 21 november 2008 · 09.38u
