|
Actualiteit
Meest gelezen
|
|
| Column |
 
Niets veranderd!
20.11.2004 - Op zondag 14 november 2004 hebben wij met pijn in het hart afscheid genomen van het Vlaams Blok, vermoord met voorbedachten rade door de regeringspartijen en hun huurlingen van het gerecht. Maar met fierheid en vreugde hebben wij ook meteen onze flinke boreling, het Vlaams Belang boven de doopvont gehouden. Het vuur en het enthousiasme in Antwerpen werkte aanstekelijk en doet het beste hopen voor de toekomst.
Je zou denken dat de officiële ‘begrafenis’ van het Vlaams Blok op moedeloosheid zou onthaald worden in eigen rangen en op blije gezichten in pers en politiek. Maar daar is niets van. Het is net omgekeerd. Zondag en de dagen erna zijn alle zuurtegraadmeters in de redactielokalen van de verzamelde pers flink in het rood gegaan. Azijn en chagrijn spatten in alle toonaarden van scherm en papier.
Zelfs De Morgen gaf na lezing van de beginselverklaring schoorvoetend toe dat er niets in te bespeuren valt dat ruikt naar ‘racisme’ of antidemocratische oprispingen. Maar dat belet niet dat de commentatoren moeilijk afscheid kunnen nemen van het karikaturale vijandbeeld dat zij jarenlang opgehangen hebben van het Vlaams Blok. De lakeien van de traditionele politiek grijpen naar dezelfde wapens als vanouds: vooringenomen en eenzijdige berichtgeving, kwaadwillige verdraaiingen, halve waarheden en hele leugens. Nee, er is niets veranderd! Alvast niet in de vuile hetze die de media altijd gevoerd hebben tegen het Vlaams Blok en die ze - bulkend van frustratie - zullen verder zetten tegen het Vlaams Belang.
Dreigt Annemans?
Moord en brand hebben ze geschreeuwd in de pers, over de vermeende ‘bedreigingen’ van Gerolf Annemans aan het adres van het gerecht. Wat een opgeklopte heisa. Een commedia dell' arte. Want laten we wel wezen. Natuurlijk was dit een politiek proces! Hoe kan je een politieke afrekening tegen de grootste partij van het land anders noemen? De Vlaamse kiezer heeft dat op 13 juni trouwens luidkeels veroordeeld. Iedereen wéét het en de voorzitter van een dagende partij – Paul Pataer, van de Liga voor de beknotting van de Mensenrechten – heeft dat in een onbewaakt ogenblik ook openlijk toegegeven in de pers. En was het niet Johan Leman die na een tweede gerechtelijke onbevoegdheidverklaring in Brussel, liet verstaan dat hij “op zoek zou gaan naar een rechter die bereid was om het Vlaams Blok wél te veroordelen” …? Zo geschiedde. De rechtvaardige rechters hebben ze in Gent nog altijd niet teruggevonden.
Wat een theater, wat een komedie! Natuurlijk was het een politiek proces. Natuurlijk zijn rechters in dit land politiek benoemd. Maar het mag niet meer hardop gezegd worden. Gerolf Annemans deed het wel en wordt daarvoor nu als een vulgaire crimineel gebrandmerkt. Maar in feite is Gerolf de knaap uit het sprookje, die luidop roept dat de keizer met de billen bloot over de straat loopt en aldus de illusie van de scheiding der machten in ons land onderuit haalt. Waarop de entourage van de keizer – in dit geval gerecht, media en politiek – de goedziende snotaap een draai om de oren verkopen voor zijn euvele moed.
Feit en fictie
Het Vlaams Belang is niet alleen een voorstander van een zo groot mogelijke vrije meningsuiting, wij hebben ook altijd de persvrijheid verdedigd als één van de pijlers van de democratie. Maar in een democratie heeft ook de waarheid zijn rechten. Journalisten hebben de plicht om hun kijkers en lezers in alle omstandigheden correct te informeren. In de berichtgeving over het Vlaams Blok werd in het verleden vaak een loopje genomen met de waarheid en ook in de informatie over het Vlaams Belang heeft het gros van de journalisten al te kennen gegeven in de toekomst erg creatief met de werkelijkheid te willen omspringen. Feit en fictie, sommigen kunnen ze blijkbaar niet meer uit elkaar houden. Verblind door hun vooringenomenheid, zien ze alleen wat ze willen zien en horen ze alleen wat ze graag willen horen …
Zo lieten VTM en VRT uitschijnen dat Gerolf Annemans gezegd zou hebben “dat hij de rechters zou weten te vinden,” die het Vlaams Blok hebben veroordeeld wegens ‘racisme’. Wat een leugen, wat een walgelijke leugen! Wat een blamage voor de journalistiek. Journalisten die hun beroepseer nog ernstig nemen, moeten bij zoveel schaamteloos bedrog overvallen worden door een gevoel van plaatsvervangende schaamte voor hun collega’s die uit blinde haat tegen het Vlaams Belang de geloofwaardigheid van de hele pers ondermijnen.
Repressie
Gerolf Annemans was kwaad, jawel. Als jurist tot in het diepst van zijn ziel geraakt door de gerechtelijke moord op het Vlaams Blok. “Ik zal nooit vergeten hoe vorige week voor het Hof van Cassatie, Mark Timperman voor het Openbaar Ministerie onze advocaten publiek zat uit te lachen. Een Timperman die in Cassatie is benoemd niet als magistraat maar vanuit de functie van adjunct-kabinetschef van Marc Verwilghen,” zei Gerolf. Een pijnlijk onthullend citaat dat al snel uit de reportages werd weggeknipt.
Wat bleef was de zogeheten ‘dreiging’: “De namen van alle juridische hoofdrolspelers uit dit proces staan voorgoed in het geheugen van deze jurist gegrift: ze zijn gewaarschuwd. Want dit was het proces van de lafheid, de gemeenheid en vooral het onrecht. En dát, dát zullen wij nooit, tot aan het einde van onze dagen, nooit zullen wij dat vergeten.” Met veel gevoel voor dramatiek werd die harde maar nuchtere taal in de media opgeblazen tot een open dreigement. Er stond al snel geen maat meer op de overdrijving. “Moeten de rechters nu vrezen voor hun leven?” werd geniepig geïnsinueerd. Wat een ziekelijke onzin.
Gerolf is geen fanatieke sabelslijper, maar zijn verontwaardiging is terecht. Hij heeft gezegd wat hij gezegd heeft. Niets meer dan dat. ‘Dit was het proces van de lafheid en het onrecht. Dat zullen wij nooit vergeten. De namen van de juridische hoofdrolspelers staan voorgoed in ons geheugen gegrift.’ Zo is dat. Net zoals de naam van Ganshof Vandermeersch en ook de bloedrechters uit de vreselijke repressieperiode voor eeuwig in het collectieve geheugen van de Vlaamse Beweging staan gegrift. De naoorlogse repressie was een doelbewuste poging van de Belgische staat om voor altijd komaf te maken met de Vlaamse Beweging. Net zoals de veroordeling van het Vlaams Blok een doelbewuste poging was van het regime om de Belgische meubelen te redden en de succesvolle onafhankelijkheidspartij Vlaams Blok uit te schakelen. Ook wat dat betreft is er niet veel veranderd …
Onze democratische plicht
Zelden werden er in zo’n korte tijd zoveel onzin en leugens verteld, als afgelopen week over het Vlaams Blok en zijn politieke erfgenaam Vlaams Belang. Een Mark Van Peel probeerde zowaar de schuld voor het knuffelbeleid voor vreemdelingen en hun mislukte integratie in onze schoenen te schuiven. Je zou er eens smakelijk om lachen, als het niet zo tragisch was. “De adem van het Vlaams Belang riekt naar het Vlaams Blok.” “Het Vlaams Belang blijft natuurlijk een verleden met zich meesleuren,” zo valt hier en daar te lezen. Wij zijn niet te beroerd om te erkennen dat wij in het verleden ongetwijfeld fouten hebben gemaakt. Maar wij gaan niet door het slijk kruipen om het respect af te dwingen van de media en de traditionele partijen. De scherprechters van pers en politiek, zullen altijd wel een alibi vinden om hun cordon in stand te houden. Is het niet ons verleden, dan is het wel de kleur van onze ogen, onze haarsnit of het merk van onze sokken.
In de media roept men ons op om het ‘negativisme’ vaarwel te zeggen en ‘constructief mee te werken’. Hoe kan dat als men ons nog altijd opsluit in een politieke schutkring? En is het in een democratie niet de plicht van de oppositie om oppositie te voeren? Het is waar dat niet álles fout loopt in ons land, maar er loopt wel heel véél fout. Verwacht van ons dus geen blind applaus voor Verhofstadt en co. en zijn gebakken lucht over de modelstaat België.
Men verwijt ons dat wij angstgevoelens zouden aanwakkeren, “alsof de boel hier elk moment kan ontploffen”. Dat dit géén kwalijk product uit de propagandamolen van het Vlaams Blok is maar de bittere realiteit, werd intussen wel duidelijk in Nederland.
In De Tijd verscheen een bijzonder venijnig commentaarstuk over het Vlaams Belang. Volgens Wim Van de Velden heeft de partij nu wel een nieuwe naam, maar hebben wij nog altijd geen afscheid genomen van het ‘antivreemdelingenstandpunt’. We hebben het al zo vaak gezegd, maar sommige mensen willen het eenvoudig niet verstaan: het Vlaams Blok was en het Vlaams Belang is niét tegen de vreemdelingen, maar wel tegen het ontspoorde vreemdelingenbeleid. Dat is een wereld van verschil. Sta ons toe een kwalijk ‘misverstand’ (?) uit de weg te ruimen.Wij hebben NOOIT gezegd of laten uitschijnen dat álle vreemdelingen profiteurs, criminelen of potentiële terroristen zijn. Maar een probleem is er wel.
“Niet alle migranten moeten terugkeren, maar alleen zij die zich niet aanpassen,” noteert Van de Velden. “Dat ze zich aan de wet houden, lijkt niet meer te volstaan.” Inderdaad. Dat volstaat niet. Niet voor ons, en wij bevinden ons wat dat betreft trouwens in het onverdachte gezelschap van regeringspartijen in Frankrijk, Duitsland en Nederland. Ook zij zeggen nu luidop dat allochtonen zich moeten aanpassen en onze waarden en normen moeten onderschrijven.
‘Oorlogsretoriek’
Van de Velden gaat dan helemáál uit de bocht en noemt dat ‘oorlogsretoriek’. “De gevolgen in Den Haag zijn ernaar: aanslagen tegen moskeeën en moslimscholen volgen elkaar op. Samen-leven is verder weg dan ooit.” Gemakshalve worden de brandbommen tegen kerken in Nederland even vergeten. Maar waar het om gaat, is dat Van de Velden suggereert dat de taal en de voorstellen van het Vlaams Belang tot meer geweld zouden leiden of zelfs tot een open oorlog. Alle gekheid op een stokje: die oorlog woedt vandaag al in de schaduw van het Binnenhof in Den Haag. En dat is niet onze schuld, laat dat duidelijk zijn.
De argumenten van Van de Velden – eerder al te beluisteren uit de mond van de socialist Mark Elchardus – snijden geen hout. In Netwerk zei de Nederlandse professor Meindert tot verbijstering van de journalist “Was er maar een Vlaams Blok in Nederland!”. Want, zo stelt de politicoloog, een partij zoals het Vlaams Blok kanaliseert het ongenoegen dat in de maatschappij leeft en verhindert dat het tot gewelduitbarstingen komt. Juist de aanwezigheid van het Vlaams Belang zorgt ervoor dat de kiezers opteren voor een politieke vertaling van hun onvrede, zegt ook Marion Van San in een interview. Wat men over de publicaties en het taalgebruik uit het verleden ook mag denken, zij hebben NOOIT geleid tot een uitbarsting van geweld en vreemdelingenhaat. Wat dat betreft durven wij nog altijd recht in de spiegel kijken. Wij zijn een democratisch en politiek alternatief voor de knoeiboel die de machthebbers ervan hebben gemaakt. Het enige alternatief voor de smeulende puinhopen van de multiculturele samenleving. En dus zullen wij ook morgen – zonder complexen, streng maar rechtvaardig - blijven zeggen: aanpassen of terugkeren! Tot spijt van wie ’t benijdt.
Frank Vanhecke
voorzitter@vlaamsbelang.org
|
|
Start
Fr En De 21 november 2008 · 11.31u
