| Start | Contact | Zoeken | Kalender | Webwinkel | Lid worden |
 |
|
|
|
|
|
|
 De toespraken van de voorzitter
Antwerpen, 05.05.2007 TOESPRAAK OP DE BEGRAFENISPLECHTIGHEID VAN KAREL DILLEN Geachte mevrouw Dillen, Geachte familieleden, Dames en Heren, Vlaamse vrienden, “Was Vlaanderen een normaal land, met fatsoenlijke pluralistische gebruiken, en door verdraagzaamheid bezield, dan zou thans al wie naam heeft met grote vanzelfsprekendheid Karel Dillen (…) de hulde brengen die hem toekomt. Minister-president, regering, partijvoorzitters, hoofdredacteurs, columnisten en programmamakers zouden in de rij staan om hem, ongeacht alle meningsverschillen, in de bloemen te zetten. Want is er één (…) politicus in Vlaanderen die een prestatie heeft geleverd, vergelijkbaar met wat Dillen heeft gedaan?” Deze vraag van Mark Grammens, geformuleerd bijna zeven jaar geleden ter gelegenheid van de 75ste verjaardag van Karel Dillen, blijft ook vandaag meer dan ooit van toepassing. Is er één politicus in Vlaanderen die een prestatie heeft geleverd, vergelijkbaar met wat Dillen heeft gedaan? Is er één andere politicus in Vlaanderen die, omzeggens zonder middelen en met slechts enkele medestanders en volstrekt tegen de stroom in, slechts beladen met een onwrikbaar idealisme, een partij heeft uit de grond gestampt die zou uitgroeien tot de grootste Vlaams-nationale partij ooit, en zelfs tot de grootste van alle partijen van het land? Is er één andere politicus in Vlaanderen die op het hoogtepunt van zijn onaantastbaar en onaangetast gezag als partijvoorzitter, vrijwillig ontslag nam om een ploeg jongere mensen de teugels van de partij in handen te geven en zo de continuïteit te waarborgen? Is er één andere politicus in Vlaanderen die met zoveel moed en helder inzicht decennia geleden reeds standpunten op de politieke agenda plaatste – van de Vlaamse onafhankelijkheid tot de immigratieproblematiek – die vandaag meer dan ooit actueel blijven? Mark Grammens heeft gelijk. Mocht Vlaanderen een normaal land zijn, met fatsoenlijke pluralistische gebruiken, en door verdraagzaamheid bezield, dan zou thans al wie naam heeft met grote vanzelfsprekendheid Karel Dillen de hulde brengen die hem toekomt. Maar Vlaanderen is natuurlijk geen vrij land, en daarmee ook geen normaal land, en dus moeten we vandaag niet op de officiële gezagsdragers rekenen, net zomin we de voorbije dagen op de zogenaamd Vlaamse media mochten rekenen om ere te brengen aan wie nochtans ere toekomt. Integendeel zelfs. Misschien is het zo maar goed ook. Karel Dillen leerde ons de scheldwoorden en scheldnamen, “wilden”, “wandluizen”, “extremisten”, “marginalen”, als even zovele eretitels te beschouwen en te gebruiken. Hij zou ongetwijfeld ook uit de persartikels van de voorbije dagen de onrechtvaardige verwijten gedistilleerd hebben om ze opnieuw als eretitels te dragen. Dames en Heren, Ik heb de mens en de politicus Karel Dillen pas echt goed leren kennen toen ik zijn nauwste medewerker in het Europees Parlement mocht worden. Die jaren van intense samenwerking, van einde 1989 tot ik hem in juni 1996 als voorzitter van het Vlaams Blok opvolgde, zijn ongetwijfeld de gelukkigste jaren van mijn leven in de politiek geweest. Karel Dillen was immers een merkwaardige mens en een merkwaardige politicus, op het eerste gezicht zelfs volstrekt ongeschikt voor de moderne partijpolitiek: eerder stug in de omgang, het tegendeel van een vlotte prater, onverzettelijk in de principes, compromissen verafschuwend, met een mild maar trefzeker misprijzen neerkijkend op de zovele kleine kantjes van de partijpolitiek. En toch werd die man de redder van de naoorlogse Vlaams-nationale partijpolitiek, toch stampte die man een bijzonder succesvolle strijdpartij uit de grond, toch leidde die man gedurende bijna twintig jaar op onnavolgbaar succesvolle wijze het Vlaams Blok. Maar Karel Dillen was dan ook heel wat meer dan wat die enkele clichés laten uitschijnen. Stug, onverzettelijk, compromisloos, hard, tegendraads? Jawel. Maar ook humoristisch, vol zelfspot, vriendelijk, attent voor medewerkers en personeel, gentleman, uitzonderlijk belezen en gevoelig voor poëzie, breeddenkende intellectueel in de juiste betekenis van het woord, een politieke redenaar buiten concurrentie, onkreukbaar en op een vanzelfsprekende wijze respect afdwingend, en toch vol begrip voor menselijke onvolkomenheid – met uitzondering misschien van bekrompenheid en ijdelheid… Het zijn allicht bovenal die menselijke kwaliteiten die van de “slechte politicus” – nog zo’n scheldwoord dat hij voor zichzelf tot een eretitel had gemaakt – Karel Dillen de grote stichter, de partijvoorzitter, de “chef” en bezieler van een nieuwe generatie Vlaams-nationalisten hebben gemaakt. Karel Dillen was een politicus en een partijvoorzitter zoals er in Vlaanderen geen tweede meer komt. Ons rest de opdracht te pogen zijn politieke erfenis waardig te blijven. Frank Vanhecke Voorzitter Vlaams Belang |
| Actualiteit :: Persberichten :: Dossiers :: Programma :: Gezond verstand :: Contact :: Kalender :: Andere sites | ||
|
