| Start | Contact | Zoeken | Kalender | Webwinkel | Lid worden |
 |
|
|
|
|
|
|
 De toespraken van de voorzitter
Antwerpen, 13.11.2004 STICHTINGSCONGRES VLAAMS BELANG Dames en Heren, Ik heb de voorbije dagen meer dan eens moeten horen en lezen dat die vier jaar aanslepende procesgang en de uiteindelijke veroordeling van afgelopen dinsdag ons eigenlijk best wel goed uitkomen, alsof wij een soort politieke masochisten zijn die het leuk vinden van de ene beklaagdenbank naar de andere gesleept te worden, het plezier culminerend in een veroordeling als racistische en criminele bende. Men zegt dat dit ons eigenlijk wel goed uitkomt, omdat er nu eenmaal veel publiciteit mee gepaard gaat, omdat het ons de sympathie van een deel van de kiezers verzekert, en omdat bovendien het partijverbod en het brandmerk van politieke criminelen ons de kans zou geven om zonder veel kleerscheuren een soort “light”-versie van onze partij op poten te zetten, een calorie-arm Becel-Vlaams-Blok, de alcoholvrije Tourtel van het partijpolitiek Vlaams-nationalisme. Dat is alles wel beschouwd een eigenaardige redenering vanwege de mensen die ons deze processen hebben aangedaan en die zich nu waarachtig tot onze weldoeners uitroepen, maar ze is vanwege de commentatoren best verklaarbaar, omdat men in die kringen niet het minste besef heeft wat het Vlaams Blok wérkelijk was en is, wat het Vlaams Blok werkelijk voor ons en voor vele honderdduizenden mensen in Vlaanderen betekent, en dat is veel meer en oneindig veel meer dan zij beseffen. Gerolf Annemans heeft het Vlaams Blok ooit mooi omschreven als “de macht van de machtelozen en de hoop van de hopelozen”, maar zelfs dat volstaat nauwelijks om de emotionele band te schetsen die wij hebben met de partij die wij allen samen zélf en tegen alles en iedereen in, uit de grond hebben gestampt, met de mensen die de partij door die eerste zeer moeilijke jaren hebben geloodst en met het programma dat voor ons geen vodje “kiezerslokkerspapier” is maar de essentie zelf van alles waar wij met ons hart en met ons verstand in geloven. En als men het dan toch wil weten, ja, vanzelfsprekend is voor elke politicus de media-aandacht van een verschijning voor de rechtbank best meegenomen. En mochten wij enkel onszelf vertegenwoordigen mogen ze ons elke dag op het beklaagdenbankje zetten, want ons geweten is gerust, en in alle kalmte gezegd: de veroordeling door “Schreibtishtäter”, door wat Willem Elsschot “rechters-soldeniers” heeft genoemd, die veroordeling raakt eigenlijk onze koude kleren niet. Wie iets van geschiedenis kent weet dat elke onrechtvaardige staat altijd al rechters bereid vond om opposanten te veroordelen zodra die een bedreiging gingen vormen voor het regime, en al bij al beschouw ik die veroordeling van 9 november als een bijzonder grote onderscheiding, waarop wij eigenlijk allen fier mogen zijn. Maar beste vrienden, dat is niet het hele verhaal. Het is immers niet zo dat wij als individuen voor die Belgische rechtbank stonden, maar als vertegenwoordigers van vele honderdduizenden Vlamingen, als verdedigers van de vrije meningsuiting, als consequente Vlaams-nationalisten, en als lucide mensen die beseffen dat de immigratieproblemen en de opmars van de islam stilaan onbeheersbaar aan het worden zijn en dat wij zeer snel op een zware beschavingscrisis afstevenen indien wij geen doortastende maatregelen ter bescherming van onze identiteit en onze welvaart durven nemen. Eigenlijk stonden daar op het beklaagdenbankje als vulgaire criminelen die tienduizenden mensen van ons eigen volk die elke dag ondervinden dat zij zich niet meer thuis mogen voelen of veilig mogen voelen in hun eigen wijk, al die mensen die weten dat wij op een multiculturele tijdbom leven en dat de toestanden van Nederland ook bij ons sluimeren, die honderdduizenden mensen van ons eigen volk die aan de lijve geconfronteerd worden met de stijgende échte criminaliteit, en eigenlijk stonden daar alle Vlamingen terecht die het beu zijn elke dag opnieuw belogen en bedrogen te worden door de Belgische staat, want vergeten we toch niet dat het proces ook en wellicht in de eerste plaats moest dienen om de Vlaamse onafhankelijkheidspartij uit te schakelen. Laat U dus niets wijsmaken. Het is met bitterheid dat wij het Vlaams Blok hebben vernieuwd. Ik heb nog eerbied voor de Brusselse rechters die tot tweemaal toe de moed hadden om zich niet als huurmoordenaars te gedragen in dienst van de Belgische politieke kaste die er niet in slaagt ons in het stemhokje te verslaan. Maar na het infame arrest van Gent en na de uitspraak van Cassatie zijn de feiten nu wat ze zijn, en voor mij heeft het Belgische gerecht definitief afgedaan. Het is met bitterheid ook dat wij het Vlaams Blok vernieuwen, omdat het efficiënte en brutale optreden van de Belgische gedachtepolitie toch wel in fel contrast staat tot de wijze waarop in dit land échte criminelen worden aangepakt. Het is met bitterheid dat wij de naam Vlaams Blok afstaan, omdat wij niet vergeten dat die naam bekend is geworden door bijna dertig jaar trouwe, onbaatzuchtige, idealistische inzet van vele duizenden Vlaamse mensen en omdat die naam verbonden is met zovele écht grote mensen van de beginjaren, met Walter Peeters en met Herman Vatlet en met zovele anderen die ons reeds ontvallen zijn en tegenover wie ik mij door dankbaarheid en door een ereplicht verbonden voel, en vooral met Karel Dillen die heden de lidkaart nummer één van de nieuwe partij heeft aanvaard en aan wie ik vandaag samen met U allen plechtig beloof: wij veranderen van naam, maar niet van streken, wij veranderen van naam, maar niet van programma, wij veranderen van naam maar wij laten geen enkele medestander in de steek, wij veranderen van naam omdat het moet, maar laat er geen vergissing zijn: wij blijven die partij ànders dan alle andere, wij blijven de consequent rechtse Vlaams-nationale partij, wij blijven de partij die nooit “eigen volk alléén” heeft gezegd maar die altijd, ook als wij het niet meer mogen zeggen, “eigen volk éérst” zal blijven denken. Vlaamse Vrienden, De voorbije dagen zijn er waarachtig commentatoren en zelfs concurrerende politici geweest die ons voorhielden dat wij de veroordeling tot racistische en criminele organisatie eigenlijk als een geschenk uit de hemel moeten beschouwen, de volgens hen gedroomde kans om eens en voor altijd komaf te maken met de zogenaamd “slechte” reputatie van het Vlaams Blok, de ultieme mogelijkheid om Mr Hyde in dr. Jeckyll om te toveren, de kans bij uitstek als het ware om het bloed van onze handen en het schuim van onze lippen te wassen, en zo eindelijk binnen te stappen in de erkende kringen van de fatsoenlijke Belgische partijpolitiek. Dames en Heren, Ik ben zoals anderen in deze zaal van in de prille begindagen lid geweest van het Vlaams Blok, en ik ben er ruim 8 jaar voorzitter van geweest, zodat ik goed geplaatst ben om te weten dat wij in al die jaren zijn uitgescholden voor al wat dom en lelijk is, voor mestkevers en racisten, voor extremisten en wilden, voor half-psychopaten en randdebielen en voor het vuil van de straat, maar in alle eerlijkheid gezegd, ik heb me nog nooit zo beledigd gevoeld als vandaag, nu sommigen ons ervan verdenken de ambitie te koesteren fatsoenlijke Belgische politici te worden! Fatsoenlijke Belgische politici, dames en heren, dat zijn degenen die de problemen die wij allen kennen nu al decennia laten rotten, dat zijn degenen die nu al decennia lang altijd en systematisch het eigen volk en dikwijls de zwaksten van het eigen volk in de steek laten, dat zijn degenen die onze welvaart en onze werkgelegenheid op de helling zetten omdat zij niet één keer de moed hebben om “neen-non” te zeggen tegen de Waalse dictaten van de Parti Socialiste – welnu, ze praten maar aan, ze denken maar wat ze willen, maar ze zullen wel aan den lijve ondervinden dat wij niet de ambitie hebben fatsoenlijke Belgen te worden, maar dat wij integendeel het onfatsoenlijke België van de kaart willen vegen en het fatsoenlijke, hardwerkende Vlaanderen definitief op de politieke kaart zullen zetten. Dames en Heren, Ik moet U waarschuwen dat de komende weken en maanden misschien harder en moeilijker worden dan we ons nu voorstellen. De naam “Vlaams Blok” was de sterkste en bekendste merknaam in de recente politieke geschiedenis van ons land. We zullen hard moeten werken om onze nieuwe naam “Vlaams Belang” bekend te maken, om heel de organisatie van de partij om te vormen, om de voorzittersverkiezingen in goede en eensgezinde banen te leiden, om ervoor te zorgen dat hier binnen de kortst mogelijke termijn – over één maand, tegen ons congres van 12 december moet de klus geklaard zijn - een nieuwe organisatie staat die zo efficiënt en succesvol is dat Pater Leman en Jos Geysels en al onze andere tegenstanders en vijanden nog heimwee naar de goede oude tijd van het Vlaams Blok zullen krijgen. Het wordt een moeilijke opdracht, maar wij zijn er klaar voor, en wij hebben er alle troeven voor in handen, niet in het minst de steun en de inzet van onze vele duizenden militanten overal in Vlaanderen. Vlaamse vrienden, Wij mogen niet nostalgisch worden, en moeten vooruit kijken want er staat de komende jaren en decennia voor ons volk en voor de waarden die wij verdedigen erg veel op het spel. Maar dan nog valt het afscheid van het Vlaams Blok mij zwaar, want ik was er trots op Karel Dillen als voorzitter te mogen opvolgen, en ik ben ook trots op de politieke strijd die wij zo succesvol hebben gevoerd. Wij waren de eersten om de multiculturele utopie aan de kaak te stellen en het catastrofale vreemdelingen-knuffelbeleid te verwerpen. Wij hebben de zorgwekkende opmars van de criminaliteit aan de agenda geplaatst. Wij hebben de gezinswaarden verdedigd. Wij hebben de idee van de Vlaamse onafhankelijkheid gezaaid en doen groeien. Wij zijn als eersten en op de frontlinie de strijd aangegaan voor de vrije meningsuiting en tegen de sluipende dictatuur van de verstikkende politieke correctheid. Er rust nu de enorme opdracht op onze schouders om deze strijd onder een nieuwe naam verder te zetten, en dat zal niet eenvoudig zijn, maar ik geloof dat wij politieke geschiedenis gaan schrijven. Ik weet het, in lilliput-België wordt veel te vlug het begrip “historisch” geplakt op gebeurtenissen die bij nader inzien nauwelijks een voetnoot waard zijn. Maar deze week en de komende maanden en de komende jaren, beste vrienden, schrijven wij wel degelijk politieke geschiedenis, niet enkel omdat de Belgische staat zich met dit verbod van de grootste partij gediscrediteerd heeft in de hele internationale gemeenschap, niet enkel omdat wij vandaag verplicht worden de partij te vernieuwen die het grootste succesverhaal van de naoorlogse politiek heeft neergezet, maar ook, daar ben ik van overtuigd en daarmee besluit ik voor vandaag, omdat wij hier en nu dat “Vlaams Belang” boven de doopvont houden, dat “Vlaams Belang” waarvan de naam ook het programma is en dat “Vlaams Belang” dat vroeg of laat, en eerder vroeg dan laat, aan de wieg van de onafhankelijke Vlaamse staat zal staan! Frank Vanhecke Voorzitter Vlaams Belang |
| Actualiteit :: Persberichten :: Dossiers :: Programma :: Gezond verstand :: Contact :: Kalender :: Andere sites | ||
|
