| Start | Contact | Zoeken | Kalender | Webwinkel | Lid worden |
 |
|
|
|
|
|
|
 Dossiers
CD&V en ‘geloofwaardigheid’ Dit dossier in pdf-formaat. CVP EN CD&V: EEN TRADITIE VAN VERRAAD De CVP’ers hebben niet alleen altijd voor de franskiljons gecapituleerd. Dikwijls waren ze gewoon zelf de franskiljons.
Yves Leterme tackelde onlangs Guy Verhofstadt in een veel besproken debat met de gerichte oneliner “Ach, wie gelooft die mensen nog”. Inderdaad, maar Leterme moet zichzelf en de CD&V niet proberen te verkopen als de patroonheilige van de politieke geloofwaardigheid. Yves Leterme speelt daarin trouwens zelf een heel dubieuze rol. In Vlaanderen probeert hij zich te profileren als een voorzichtige maar betrouwbare flamingant, in Wallonië doet hij zich voor als een steunpilaar van de monarchie en de Belgische “solidariteit”. Men zou denken dat hij met dat dubbelzinnige discours snel door de mand zal vallen. Maar vreemd genoeg lijken honderdduizenden Vlaamse kiezers die oeroude truc niet te doorzien. Want Leterme heeft geen nieuwe strategie bedacht. Hij past alleen de oude verraderlijke trucs van de CVP toe, in een moderner jasje. Alleen is dat al acht jaar geleden, en het geheugen van de kiezers is soms heel kort. Daarom lijkt de CD&V nu een soort nieuwe maagdelijkheid te hebben gekregen. Maar dat is slechts een illusie. De regeringen met de CVP waren destijds even leugenachtig, immoreel en onverantwoordelijk als de paarse regeringen nu. Dehaene was het schoolvoorbeeld van de cynische politicus zonder morele beginselen, zonder principes, zonder eergevoel. Iemand die bereid was desnoods zijn grootmoeder, zijn vaderland of zijn ziel te verkopen als hij daardoor aan de macht kon blijven. Net zoals Verhofstadt nu. En de CVP was toen even machtsgeil, arrogant en verraderlijk als de VLD nu. Ze heeft alleen haar naam veranderd. De vos heeft een paar haren verloren, maar niet zijn streken. Verraderlijk… Het is een zware beschuldiging. Maar hoe moet men een partij noemen die altijd beloofde dat zij de Vlaamse zaak zou verdedigen, maar die die beloftes altijd opnieuw verloochende in ruil voor ministerportefeuilles? Een partij die vóór de verkiezingen altijd Vlaamse woorden sprak, maar nà de verkiezingen altijd Belgische daden stelde? De ouderen onder ons herinneren zich ongetwijfeld de twee standaarduitdrukkingen die de CVP steeds weer gebruikte om haar verraad en haar anti-Vlaamse capitulaties goed te parten: het gebeurde altijd “met de dood in het hart” en “voor de allerlaatste keer”. Als het in hun kraam paste, stelden de CVP-ers zichzelf voor als gematigde flaminganten, die voorzichtig maar onophoudelijk strijd voerden voor meer Vlaamse autonomie. In werkelijkheid was het meestal andersom. De CVP stelde zich alleen Vlaams op onder druk van zweeppartijen als de Volksunie en later het Vlaams Blok/Vlaams Belang, en soms ook onder druk van haar achterban en haar lagere kaders. De geschiedenis van de CVP kan beschouwd worden als één lang achterhoedegevecht van het belgicistische partij-apparaat tegen het streven naar meer Vlaamse autonomie. Het woord "onafhankelijkheid" durfde men zelfs niet uitspreken. Dat was als vloeken in de Belgische kerk. Natuurlijk moest men noodgedwongen een aantal Vlaamse eisen overnemen. De achterban morde en steeds meer kiezers haakten af. Maar die toegevingen in Vlaamse richting werden door de CVP altijd uiterst minimalistisch ingevuld, en er werd altijd een politieke prijs voor betaald die twee, drie of tien keer te hoog lag. De Franstaligen wonnen altijd. Dat had een heel eenvoudige reden: als puntje bij paaltje kwam, had de CVP altijd twee prioriteiten die voor haar belangrijker waren dan de Vlaamse zaak: regeringsdeelname en het behoud van de Belgische eenheidsstaat. De Franstaligen wisten dat, en het bood hen een onfeilbaar middel tot chantage. En dat is niet veranderd door nu een ampersandje in de partijnaam te zetten… Een bloemlezing uit de encyclopedie van de geloofwaardigheid van CVP en CD&V: Repressie Sommige individuele CVP-ers hebben heel moedig voor amnestie gepleit, maar de partij als geheel heeft altijd geweigerd een streep te trekken onder het onrecht van de repressie. Tot alle slachtoffers dood en begraven waren. Was de CVP alleen schuldig door nalatigheid? Nee hoor. Soms deed ze actief mee. Rond de jaarwisseling 1977-1978 stuurde CVP-staatssecretaris Gaston Geens deurwaarders naar repressieslachtoffers om de betaling te eisen van de achterstallige miljoenenboetes die door de Belgische repressierechtbanken waren opgelegd. Door die maatregel belette Geens dat een aantal dossiers zou verjaren. In theorie was de CVP voor amnestie. In praktijk hielp ze de repressievonnissen uitvoeren. Grendels en faciliteiten In 1962 keurde de partij de taalgrenswet goed, hoewel daarbij grote stukken Vlaams grondgebied door Wallonië werden ingepalmd; onder andere Komen en Moeskroen. Als tegenprestatie werd Voeren van Luik naar Limburg overgeheveld, maar de toekomst zou uitwijzen dat dit allesbehalve een Vlaamse overwinning was. In 1963 keurde de CVP de invoering van de beruchte faciliteiten goed, en daardoor is zij rechtstreeks verantwoordelijk voor de huidige verfransing van de Rand rond Brussel. Ondanks dat zou Vlaanderen in de jaren zestig economisch, cultureel en politiek steeds sterker worden. De Franstaligen beseften dat het slechts een kwestie van tijd was vóór hun minderheidsregime ten val zou komen. Tenslotte waren de Vlamingen in de meerderheid, en als zij hun politieke rechten ten volle opeisten, kon daar met democratische middelen niets tegen gedaan worden. Daarom grepen de Walen met de medeplichtigheid van de CVP naar ondemocratische middelen. Het belangrijkste instrument ter beveiliging van de leidende rol van Wallonië was de pariteit in de nationale besluitvorming. Bij de grondwetsherziening van 1970 haalden zij hun slag thuis. In de Grondwet stond nu uitdrukkelijk: “De Eerste Minister uitgezonderd, telt de Ministerraad evenveel Nederlandstalige als Franstalige ministers." Daarmee kreeg de Waalse minderheid evenveel regeringsmacht als de Vlaamse meerderheid. Daarbovenop kwam nog een ingewikkeld systeem van tweederde en dubbele meerderheden en de zogenaamde alarmbelprocedure. Eigenlijk was dat het einde van de democratie in België. De Vlaamse democratische meerderheid was voorgoed geneutraliseerd. De Walen zouden in alles een vetorecht krijgen. Voeren De meest beschamende episode in de het lange tijdperk van door de CVP gedomineerde regeringen was ongetwijfeld de jarenlange carrousel rond Voeren, die vanaf 1982 op volle snelheid kwam. Een Franstalige fanaticus schoot Vlaamse betogers neer, en hij werd niet alleen vrijgesproken, maar in Wallonië ook nog als een held vereerd. Vlaamse kleuters werden opgesloten in een klasje zonder vensters. Het graf van pastoor Veltmans werd vernield. Happart werd door de koning ontvangen en hij kon zelfs regeringen ten val brengen. De Franstaligen konden ongestraft Vlamingen mishandelen, treiteren en vernederen. Er werden de waanzinnigste constructies bedacht om Happart toch maar burgemeester te laten blijven. Om de Franstalige schepenen in Voeren en de faciliteitengemeenten toe te laten Frans te blijven spreken, werd in het regeerakkoord van Martens VIII een wet opgenomen die vastlegde dat de vergaderingen van het schepencollege “besloten” waren en dus niet onder de taalwet vielen. Daarnaast werd een absurditeit als het “onweerlegbaar vermoeden van taalkennis” ingevoerd. Ook de VU keurde dat trouwens goed. In dezelfde periode voorzag het regeerakkoord van Martens VIII de invoering van zes nieuwe grendels om de Vlaamse meerderheid buitenspel te zetten De faciliteiten werden “gebetonneerd. Er was toen onenigheid over de vraag of Brussel een volwaardig derde gewest was. Maar Brussel kreeg dank zij Martens VIII wel een eigen parlement, een eigen regering, eigen bevoegdheden en eigen middelen. Davidsfondsvoorzitter Van Gerven waarschuwde: “Vlaanderen geeft zijn hoofdstad weg.” Vlaanderen? In alle geval toch de CVP, de SP en de VU die toen in de regering Martens zaten. “Dissidenten” In 1998, tijdens het debat over het eurostemrecht had de Vlaamse beweging aangedrongen op beschermende maatregelen voor de Vlamingen in Brussel. Maar de CVP wou daar niet van weten. Ja, er waren enkele zogenaamde dissidenten. Er werd heel veel van hen verwacht. Eindelijk eens Vlaamsgezinde CVP-ers! Helaas, de vreugde was van korte duur. Nauwelijks enkele dagen later slikten die eendagshelden hun woorden alweer in. Dehaene blafte en zij gehoorzaamden. In de vroegere Sowjetunie riskeerden dissidenten opsluiting, marteling en executie. De nepdissidenten in de CVP moesten niet hun leven of hun vrijheid op het spel zetten. Het ergste wat hen kon overkomen was dat zij bij de volgende lijstvorming geen verkiesbare plaats meer zouden krijgen. Maar dat was genoeg om hen te doen terugkrabbelen. Ze slikten gewoon hun woorden weer in. Ze verkochten hun ziel voor een zitje in een parlement. Het Eurostemrecht kwam er en dat zou de poort open zetten voor het latere vreemdelingestemrecht van Verhofstadt en Di Rupo… De atoombom van Chabert Zonder de CVP en later de CD&V kon er nooit een Brusselse regering gevormd worden. Net zoals de CVP vroeger, heeft de CD&V nu dus een blokkeringsminderheid, een feitelijk vetorecht tegen àlle denkbare beslissingen. Men noemt dat soms “de institutionele atoombom”. Het zou het ultieme wapen kunnen zijn tegen de arrogantie en het machtsmisbruik van de Franstaligen. Als de partij het goed meende met de Vlamingen in Brussel, had zij daar dus voluit gebruik van kunnen maken om de Vlaamse minderheid in de hoofdstad beter te beschermen. Ze had de strikte naleving van de taalwetten kunnen afdwingen, of de gegarandeerde tweetaligheid van de Brusselse ziekenhuizen en hulpdiensten, waar Vlaamse patiënten nu dikwijls behandeld worden als zieke beesten in het kabinet van een dierenarts, omdat de dokters en de verplegers geen woord Nederlands begrijpen. Maar de CVP heeft dat ultieme wapen nooit durven gebruiken. Brussels minister Chabert was jarenlang de belichaming van het anti-Vlaamse verraad van de CVP en later de CD&V. Hoewel de CD&V alle hefbomen in handen had om de positie van de Vlamingen in Brussel beter te verdedigen, heeft zij die macht nooit willen gebruiken. Zij heeft de nefaste taalhoffelijkheidsakkoorden aanvaard, waardoor de tweetaligheid van Brussel ondergraven werd ten nadele van de Nederlandstaligen. Zij slikte de mensonwaardige taaltoestanden in de Brusselse IRIS-ziekenhuizen, de ondervertegenwoordiging van de Brusselse Vlamingen in de plaatselijke instellingen en het opgeven van Vlaamse jobs in de Brusselse administraties. En in Brussel zat de partij niet in de oppositie. Daar zat ze in de regering, als een coalitiepartner die incontournable was. De CD&V heeft in Brussel dus een sterkere uitgangspositie dan zij op nationaal vlak ook zal kunnen krijgen. Zelfs na de grootst denkbare overwinning van Leterme bij de komende verkiezingen, zal de CD&V nog altijd geen blokkeringsminderheid hebben. Ze zal nog altijd rekening moeten houden met coalitiepartners. Als ze in Brussel met zo’n “institutionele atoombom” niets verwezenlijkt, waarom zou ze dan wel iets verwezenlijken op nationaal niveau, zonder zo’n “atoombom”? In Brussel heeft de CD&V bewezen dat haar Vlaamse imago slechts een façade is, een sluwe poging om de kiezers nog maar eens een rad voor ogen te draaien. Geen excuses Nu pronkt de CD&V met het federalisme als één van haar grootste verwezenlijkingen. Maar wat hebben zij van dat federalisme gemaakt? Onder impuls van Wilfried Martens werd de oude eis van tweeledig federalisme opgegeven. Er kwam een drieledig schertsfederalisme, met Brussel als derde speler op het Belgische schaakbord. Overigens was dat niet alléén de schuld van de CVP. Ook de toenmalige Volksunie droeg daarbij een verpletterende verantwoordelijkheid. Zelfs Frieda Brepoels, die zich nu in de N-VA profileert als de nieuwe Vlaamse maagd, stemde toen in de Kamer vóór die drieledige gewestvorming. De invoering van dat federalisme werd voorgesteld als een grote Vlaamse overwinning, waarvoor wij Martens en Dehaene eeuwig dankbaar zouden moeten zijn. Maar in werkelijkheid was het een beschamende nederlaag. En in heel die trieste kroniek van verraad hadden de CVP’ers niet het excuus dat zij slechts een kleine coalitiepartner waren, die niet kon ingaan tegen de grote jongens in de regering. De CVP’ers waren altijd de sterkste partner. Het ontbrak hen niet aan macht, niet aan middelen of politieke wapens. Maar het ontbrak hen altijd aan ‘5 minuten politieke moed’, aan eerlijkheid, aan échte Vlaamse overtuiging. De CVP had maar één leidend principe: In De Regering Komen. Daaraan offerde zij alles op. De buitensporige macht van de Waalse minderheid in België is gebouwd op die eerloze CVP-compromissen. Zij hebben al honderden keren Vlaamse beloften gedaan en altijd opnieuw een Belgisch beleid gevoerd. Zij hebben ons vijftig jaar lang misleid, belogen en bedrogen. Luister niet naar hun mooie woorden. Kijk gewoon eens naar hun daden. Kijk hoe zij zelf geregeerd hebben toen zij nog groot en machtig waren. Of kijk gewoon maar naar de bochten die Leterme nu al aan het maken is, omdat hij zeker is van zijn verkiezingsoverwinning. Het is de traditionele bocht die de CVP/CD&V: keer op keer maakt: een bocht weg van Vlaanderen en dichter naar Wallonië, dichter naar hun oude bondgenoten en spitsbroeders van de PS. Het is al tientallen keren vertoond. Maar de truc blijft werken. Wie kan zulke mensen nog geloven? Denkt U dat de christen-democraten in de oppositie wat minder mossel en wat meer leeuw zijn geworden?
|
| Actualiteit :: Persberichten :: Dossiers :: Programma :: Gezond verstand :: Contact :: Kalender :: Andere sites | ||
|
