|
Publicaties
Meest gelezen
|
|
| Vlaams Belang Magazine |
 
Protest tegen FDF
door Steven Utsi
Groeien de communautaire tegenstellingen naar een nieuw hoogtepunt? Het lijkt er sterk op, zeker na de verschillende acties van de Vlaamse Beweging tegen de betoging van het fransdolle FDF te Linkebeek op 7 maart.
Een regelrechte provocatie was dat. Als Voerense onruststoker had José Happart in de jaren tachtig niet beter kunnen uitdagen. Ook toen stond de Vlaamse Beweging op de barricaden. De Nolsloketten te Schaarbeek in de jaren zeventig gingen de Voerencarrousel vooraf. Vóór Nols’ gescheiden, onwettelijke behandeling van Vlamingen en Franstaligen aan de loketten te Schaarbeek was er dan uiteraard ‘Leuven Vlaams’ (1968). En, niet te vergeten, de schietpartij te Zwartberg (1966). En nog zoveel meer confrontaties tussen langs de ene kant de Vlamingen en langs de andere kant de Franstaligen, die vaak op de rugdekking van het staatsapparaat konden rekenen.
Wallobrux
Op de sluiting van de steenkoolmijn te Zwartberg na, waar de Belgische staat door de politie het vuur liet openen op betogende Vlaamse mijnwerkers, speelden alle harde betogingen en tegenbetogingen zich af op de taalgrens of te Brussel. De recente betoging van het FDF in Linkebeek combineerde beide. De FDF’ers stellen om te beginnen de taalgrens ter discussie, maar ze willen eveneens een aanhechting van de Vlaamse faciliteitengemeenten bij Brussel: ‘Le très grand Bruxelles’ waarvan de Brusselse francofonie al zo lang droomt. Voor hen is dit Brussel een voorafspiegeling van een ‘Wallobrux,’ waar Walen en Brusselaars één natie kunnen vormen na het uiteenspatten van België. Met dit einde van de Belgische staat houden de Franstaligen immers meer en meer rekening. Daarom bereiden zij er zich terdege op voor. De leefbaarheid van hun regio is daarbij de voornaamste zorg van de Franstaligen. Zij hopen dat Brussel aan Wallonië een belangrijke internationale uitstraling zal geven.
De toekomst van Brussel ligt nochtans in Vlaanderen. Zonder alle - historische en economische - redenen te willen uitputten: een eenvoudige blik op de kaart volstaat om inderdaad vast te stellen dat Brussel geografisch integraal deel uitmaakt van Vlaanderen. Terwijl de Franstaligen geregeld
rechtstreekse of onrechtstreekse steun kregen en krijgen van het Brussels-Belgische establishment, mogen de Vlamingen zich de jongste jaren verheugen in het onpartijdige oordeel van een schare rechtvaardige rechters. Inderdaad: terwijl Gentse rechters ongeduldig hun messen wetten om het Vlaams Blok te veroordelen, waren er anderzijds gunstige uitspraken van het Arbitragehof en van de Raad van State. Het Arbitragehof vernietigde Verhofstadts provinciale kieskring Vlaams-Brabant en verplichtte de regering werk te maken van de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. De auditeur van de Raad van State vroeg in februari dan weer de schorsing van Brusselse omzendbrieven over het nieuwe taalhoffelijkheidsakkoord.
Aan de vermelde arresten van de hoogste rechtscolleges kunnen we een boeiend besluit vastknopen: de Belgische staat bewandelt geregeld het buitenwettelijke of onwettelijke om de communautaire tweespalt niet automatisch naar het vervroegde einde van België te doen leiden. Meest schrijnend voorbeeld van zo een gedulde onwettelijke, zelfs misdadige toestand is het niet afdwingen van de taalwetten te Brussel. Dit gedoogbeleid heeft de verfransing van onze hoofdstad een hoge vlucht doen nemen.
Confrontatiepolitiek
Het besef groeit dat België geen normaal land is, waar rechtszekerheid zou moeten bestaan en waar dus iedereen gelijk zou moeten zijn voor de wet. Wellicht liggen dus toch meer mensen wakker van de splitsing van de kieskring dan onze bestierders graag willen geloven? De betoging van de Vlaamse Beweging in mei 2004 bracht ruim 13.000 mensen op de been. Een onverhoopt succes voor een ‘moeilijk’ thema als de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. De tegenacties te Linkebeek op 7 maart jongstleden toonden opnieuw overtuigend aan dat de Vlaamse Beweging niet van plan is de druk op de ketel te lossen.
De afsluitende actie van het Vlaams Belang op 7 maart te Tubeke wou aantonen dat wij het historisch besef hebben dat Vlaanderen van geven en toegeven nooit beter is geworden. De taalgrens liep vroeger tot voorbij Tubeke. Nu is de gemeente Waals. Daarom moet het eens en voorgoed gedaan zijn met de francofone veroveringspolitiek. Daarom moet de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde nu aan de orde zijn en niet morgen of overmorgen. Burgemeester Willy Dewaele van Lennik had op 10 maart te Overijse groot gelijk, wanneer hij pleitte voor een Vlaamse confrontatiepolitiek. Desnoods moet de Vlaamse Beweging maar weer eens dreigen met een mars op Brussel. Dat is de taal die de Franstaligen begrijpen én respecteren.
|
|
Start
Fr En De 07 januari 2009 · 13.16u
