 E-magazine
E- magazine, nr. 96
Reactie op zelfcensuur
In verschillende Europese kranten verscheen in de loop van deze week een omstandige bijdrage van Flemming Rose, chef van de Deense krant Jyllands Posten, waarin hij uiteenzet waarom hij de ondertussen wereldwijd bekende cartoons liet publiceren.
In zijn bijdrage stelt hij dat de publicatie van de cartoons een reactie was op ettelijke gevallen van zelfcensuur in Europa. Aan de hand van enkele voorbeelden toont hij aan er in Europa binnen een periode van nauwelijks veertien dagen sprake was van een half dozijn gevallen van zelfcensuur, waarbij de vrijheid van meningsuiting het moet opnemen tegen de angst om kwesties aangaande de islam aan de orde te stellen. Deze gevallen van zelfcensuur, aldus Rose, zijn “het gevolg van een groeiende angst en het gevoel te worden geďntimideerd als het om islamitische kwesties gaat.”
Welk respect?
Verderop in zijn artikel stelt Flemming Rose dat het niet de bedoeling was om de islam te beledigen. Tegelijkertijd stelt hij evenwel de vraag wat eigenlijk onder ‘respect’ dient te worden verstaan. En hij geeft er ook meteen het antwoord op:
“Wanneer ik een moskee bezoek, toon ik respect door mijn schoenen uit te doen. Ik hou mij aan de gebruiken, net als in een kerk, een synagoge of een ander heiligdom. Maar als een gelovige eist dat ik, als niet-gelovige, in de openbare ruimte zijn taboes in acht neem, dan vraagt hij niet mijn respect maar mijn onderwerping. En dat is onverenigbaar met de seculiere democratie.”
Geliefd trucje
Als voormalig correspondent in de Sovjet-Unie heeft Rose ook zo zijn redenen om zich te ergeren aan de roep om censuur wegens ‘belediging’:
“Dat is een geliefd trucje van totalitaire bewegingen: plak iedere kritiek of oproep tot debat het etiket ‘belediging’ op, en straf de beledigers. Dat is mensenrechtenactivisten en schrijvers als Andrej Sacharov, Vladimir Boekovski, Alexander Solzjenitsyn, Natan Sharanski en Boris Pasternak overkomen.”
Van stinkdier tot rat
In de verkiezingscampagne van 1999 vergeleek toenmalig SP-voorzitter Louis Tobback het Vlaams Blok met een stinkdier. Aanleiding daarvoor was het feit dat volgens hem sommige politici hadden laten doorschemeren dat samenwerking met het Vlaams Blok zou kunnen als het ‘racisme’ werd afgezworen. Tobback stelde toen letterlijk: “Als je een stinkdier aan zijn klier laat opereren, dan krijg je een knuffelbeest.”
Deze week werd de voormalige partijvoorzitter in een interview in Humo (21.02.2006) de vraag gesteld of hij zou kunnen samenwerken met het Vlaams Belang indien de partij haar programma zou bijsturen. Zijn antwoord was er opnieuw een van opmerkelijke subtiliteit: “Als de rat zegt dat ze nooit meer in het riool zal kruipen, moet ik haar nog niet geloven.”
Meeuwen op het een stort
In hetzelfde interview wordt Tobback ook herinnerd aan zijn vergelijking van asielzoekers met ‘meeuwen op een stort’. Hierop antwoordt Tobback zonder blikken of blozen: “Ik vraag me nog altijd af wat daar zo fout aan was. Ik had het toen over Ghanezen die in ons land aankwamen met het adres van het OCMW op zak. Een meeuw is toch een prachtige vogel?”
En daar blijft het niet bij, want Tobback stelt zonder meer dat hij die uitspraak gerust wil herhalen. En daar gaat hij: “Een meeuw hoort zijn vis te vangen in de Noordzee of op de Schelde. Als hij zich begint te voederen en voort te planten op de Hooge Maey – buiten zijn biotoop dus – krijg je problemen.” Voilŕ…
Van enige commentaar, laat staan klacht, vanwege het ‘Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding’ hebben we tot op heden niets gehoord.
Nieuwe kiezers lokken
Het feit dat het vreemdelingenstemrecht de Vlamingen tegen wil en dank door de strot werd geramd, is volgens sommigen duidelijk nog niet voldoende. Blijkens De Standaard (23.02.2006) bestaat in het ‘middenveld’ immers de vrees dat veel vreemdelingen niet zullen deelnemen aan de gemeenteraadsverkiezingen omdat ze niet op de hoogte zouden zijn van dat recht. Daarom pleitte bijvoorbeeld het ACW voor een betere ‘mobilisatie’.
Ondertussen legde VLD-minister Marino Keulen de gemeenten op om hun inwoners te informeren over het stemrecht. Enkele steden beginnen ondertussen heuse campagnes op gang te trekken, die er vreemdelingen moeten toe aanzetten zich tijdig te laten registreren (noodzakelijk om aan de verkiezingen te mogen deelnemen).
Het verst in deze poging om vreemdelingen naar de stembus te lokken, gaat men wellicht in Brussel. Tegenover De Standaard stelde Bruno De Lille, de groene schepen van Gelijke Kansen, immers het volgende: “Wettelijk kan de registratie zelfs per brief. Om het de mensen gemakkelijk te maken wil de stad daarvoor zelfs de portkosten betalen. Je kunt niet verwachten dat mensen eventjes naar je loket komen.”
Of het stadsbestuur als toemaatje overweegt om op de verkiezingsdag ook taxi’s in te leggen om de gegeerde nieuwe kiezers ter bestemming te brengen, is vooralsnog onbekend.
Streng, maar rechtvaardig…
… is de nieuwste column van nationaal Vlaams Belang-voorzitter Frank Vanhecke. U kan hem lezen op www.vlaamsbelang.org.
|
